Kraj, w którym na tatę mówią ‘mama’ listopad 7, 2009

Cóż to był za dzień…

Ranek nie zapowiadał z pewnością tego co miało później nastąpić. Po otwarciu oczu, odchyliłem nogą firankę i chciałem zamknąć je na powrót. Pochmurno, szaro, do tego mżawka zaznaczała się maleńkimi kropelkami na szybie. Mimo wszystko postanowiłem, że wybiorę się z Merabem nad Zbornik Sioni, jak planowaliśmy poprzedniego dnia (Wyjazd z Kachą do Kakheti nie wypalił z jakiś tam przyczyn).

Odbiliśmy z drogi do Sagarejo kierując się na północ  i od tego momentu zaczęły się dziury, które towarzyszyły już nam do celu. Po drodze zatrzymaliśmy się niedaleko ruin zamku z IV w, niestety gdy wspieliśmy się na zbocze, na którym był postawiony cały widok był przykryty białym kożuchem. Cóż, innym razem. Później była tama, na której panował Vasiko, a tuż za nią wioska o śmiesznej nazwie Sasadilo (Stołówka). Merab nie był w stanie wyjaśnić mi skąd się wzięła ta nazwa, więc postanowiliśmy, że zapytamy pierwszą napotkaną osobę. Tak poznaliśmy Babulię, właścicielkę lokalnego sklepu, która wyjaśniła nam, że nazwa jej mieściny wzięła się od wspomnienia sutego posiłku wojsk Królowej Tamary, które przed kilkunastoma wiekami odpoczywały na tych ziemiach… A później to już było rodzinnie. Zatrzymaliśmy się w jakiejś wiosce, by zrobić zdjęcie przydrożnym dziadkom i jak dowiedzieli się, że jestem z Polski zostaliśmy zaproszeni do ogródka na posiłek. Okazało się, że córka gospodarza mieszka w Polsce w Tarnopolu. Do akurat pędzonej czaczy, zastawiono stolik i nas ugoszczono. Gdzie jeszcze można spotkać takich życzliwych ‘nieznajomych’ ludzi? Jakby tego było mało przed odjazdem dostaliśmy reklamówkę jabłek z zaproszeniem do ponownych odwiedzin, kiedy tylko znajdziemy czas. Miło. Już było niedaleko Sioni, kiedy spotkaliśmy dwóch dziadków, a Merab spytał się czy nie chcą by ich podrzucić. W czterech ruszyliśmy dalej… Jeden szedł na wesele, a drugi na pogrzeb. Pstryk. Sioni nie zrobiło na mnie takiego wrażenia, jak Tsalka, ale też było ładnie. Giorgija spytaliśmy na skrzyżowaniu bez znaków o drogę do Tbilisi i ruszyliśmy przed siebie na khinkali…

“Я не против…” listopad 5, 2009

… to chyba najczęściej padające  z ust Vahtanga zdanie, a później już tylko wykład ‘dinozaurów’. Trochę taki ‘dupochron’ z niego, niby odpowiedzialny, ale odpowiedzialność kieruje na innych, umywając ręce, heh, a ja śmieję się pod wąsem, którego nie mam. Może to jakiś sposób? “Я не против…” – nie przypominam sobie narady bez tego, heh. Ot chciałem kiedyś przeczytać i zaśmiać się ponownie na wspomnienie.

Poza tym coś ostatnio nie jestem w stanie zebrać się wcześnie z pracy, może jeszcze jeden e-mail, załatwię jeszcze to czy tamto, pójdę na sterownię… a Słońce nieubłagalnie schodzi w dół – co można tłumaczyć: wracam po zmroku. Dzś było podobnie, wyszedłem z biura, zahaczyłęm o sterownię,a  tam > grzeje się łożysko na 2-1 > zostałem 2 godziny, aż temperatura nie zaczęła spadać. Dobrze, że te weekendy tak się układają, że piec pracuje rewelacyjnie, tfu tfu, mogę więc pojeździć troszkę po Gruzji. Wkrótce drogi, szczególnie w górach, nie będą przejezdne, muszę się spieszyć. W sobotę wioska Kachy w Kaheti (winnym rejonie)? Hmmm…

Wczoraj było święto Rustavi, przeniesione z niedzieli ze względu na pogodę, heh. Wraz z kilkoma ‘kolegami’ z cementowni siedzieliśmy w nowej restauracji “Tamada”, ja oczywiście ‘za rulom’ więc nie dałem wlewać w siebie litrów Saperavi. Tamadą był tym razem organizator Karlo aka Carla Bruni. Śmiszny czas. Merab aka Elvis szybko się zrobił i Nugzhari aka Pawlowicz odprowadził go do domu. Kacha aka Kahmud opowiadał mi kto ile może wypić i tłumaczył dlaczego Vahtang tak często dzwoni w nocy do CPU. Tymczasem Otari aka Svani też szybko poczerwieniał, a Giorgij aka GioWaliMuZGęby jakoś tak dziwnie był aktywny, natomiast Eristo bez aka – siedział cicho. Przybył też Paata w towarzystwie Szalwy i tego swojego uśmieszku, wzniósł kilka toastów i już go nie było. Ogólnie to zebrało się jakieś dwadzieścia osób (oprócz wspomnianych Otari aka GuruBaNidze, Omari, Giorgij aka Schumi, Zviad aka 0, Vitalij, Besso, aka Z Pokładu Idy, Vaza, 2 x Mechaniki bez imienniki, Szoferi, Vakhtang…) Troszkę pofociłem i jak tak obserwowałem patrząc przez obiektyw pomyślałem, że kiedyś przyjdzie czas mojego wyjazdu, będę tęsknił za tymi ludźmi, z którymi przecież łączy mnie codzienna praca i nie tylko. Automatycznie w głowie nakreśliłem pomysł na reportaż, który rozwija się z każdą chwilą. Czas przejść do działania…

I got the funk… listopad 1, 2009

… to w nawiązaniu do nastroju, który mnie ogarnia słuchając utwór Digable Planets “For corners” nie wspominając o “Where I’m from”. Właśnie przy tych dźwiękach z płyt Blowout Comb i Reachin’ oraz Das EFX – Hold It Down wybrałem się dzisiaj na objazd Morza Tbilisi. Niestety chmury pokrywały niebo, nie przepuszczając Słońca, więc zdjęć nie porobiłem, znalazłem jednak ciekawą scenerię, którą z pewnością kiedyś wykorzystam. Później były wąskie uliczki starego miasta, tortilla i wjazd na wieżę, tam jednak nic ciekawego się nie działo. Powróciłem więc do Blondynki i jej Che…

Tsalka nie Sioni, wydawać by się mogło… październik 27, 2009

Późno – znowu ok. 14ej wybrałem się w minioną sobotę  w Gruzję (od sobotnich obowiązków w żaden sposób się wymigać nie mogę, heh). Tym razem skierowałem się na podłudnie od Tbilisi, a dokładnym celem miało być Sioni. Nie zostało nim jednak, gdyż przez złe oznakowanie zboczyłem z drogi, a po kilku kilometrach, kiedy uświadomiłem sobie, że do Bolnisi z Marneuli nie podążam, postanowiłem nie zawracać. Nie minęło chwili, a przy drodze wypatrzyłem Nugzarhiego – dziadka gruzińskiego, którego podrzuciłem do Tetri-Tskaro. Na początku i końcu powtarzał prawie w kółko, żeby Bóg dał mi zdrowie, więc z pewnością tej zimy chorować nie będę. Poza tym wypytał się co ja tu porabiam, ja natomiast dowiedziałem się, że już jest dziadkiem i pracuje sobie wokół własnego domu, chodując zwierzaki, ma też kukurydze, żyto i ziemniaki, heh. Zapytałem się go, co ciekawego mogę zobaczyć jadąc dalej w tym kierunku, i dostałem odpowiedź, że za 12 km miało być centrum Tetri-Tskaro, jednak jak się później okazało nic ciekawego tam nie ujrzałem. Wracając do Nugzarhiego pyknąłem mu jeszcze fotkę, na której ten dobry człowiek, co niech i mu Bóg da zdrowie, przyjacielsko się uśmiecha i pojechałem dalej. ‘Mapa’ wskazywała Tsalkę gdzieś w oddali, do której nie trafiłem innym razem , długo więc się nie zastanawiałem. Z założenia chciałem porobić w tym dniu zdjęcia, więc co rusz spoglądałem nerwowo na niebo, po którym Słońce wędrowało już tylko wyłącznie w dół i przyspieszałem. Zdążyłem jednak na zachód Słońca, a przedstawienie które zobaczyłem nad jeziorem zaparło mi dech w piersiach… Siedziałem tam chyba z 2 godziny z bananem na twarzy, aż Słońce całkiem się schowało – przy czym pstryknąłem ok. 200stu klatek. I znowu przyszło mi wracać po ciemku. Nic to – hey przygodo – dlatego nie pojechałem znaną sprzed paru godzin drogą, ale postanowiłem przejechać przez ‘pół znaną’ , mijając mianowicie Manglisi. Twarda ubita nawierzchnia przygotowana pod budowę nowej drogi, dobra prędkość – nic nie zapowiadało, że nie dotrę do Tbilisi zbyt szybko. Ten pośpiech nie był chyba jednak wskazany, ponieważ zjeżdżając z góry serpentyną przebiłem tylnie koło i o mało co z tej drogi nie wypadłem. Dookoła zupełna pustka, cisza,w  górze niebo pięknie zasiane gwiazdami (szukałem pozytywów), ciemno. Klucz jest, lewarek też, ale brakuje mu jednego elementu. Dobrze, że zostawiłem stare wycieraczki w bagażniku i sposobem McGayver’a brakującą część zrobiłem z jednej z nich. Znalazły się nawet jakieś rękawiczki. Świeciłem sobie telefonem, dlatego wolno to szło, w porównaniu do #F1, ale w końcu udało mi się podnieść samochód, zdjąć koło i stwierdzić, że amortyzator też nadaje się do wymiany. Wkrótce pojechałem dalej. Po kilku kilometrach pierwsze  światła w oddali i w końcu asfalt. Nie wybrałem jednak drogi na Kojori, ale drugą zjeżdżając z góry dobre pół godziny wjechałem do Tbilisi od strony Vake. Głodny skierowałem się nie do ‘Turka z Hamburga’, ale Azera z Baku na Shoarmę, a później już tylko w stronę Didube…

Metro październik 23, 2009

Dawno nie jeździłem metrem, które kiedyś było tak często mega użyteczne w zwiedzaniu Tbilisi. Czasem bez sensu, a może raczej celu jechałem na jakąś stację by zobaczyć, co się dzieje na jej powierzchni. Pamiętam ten pierwszy raz, kiedy wysiadłem na Tsereteli, de facto, tam gdzie teraz mieszkam. Wyjechałem na górę obszedłem zejście dookoła i wróciłem, heh. A tu przecież za rogiem kryje się Stadion i Bazar, który odkryłem dopiero po jakiś dwóch tygodniach od tamtej przejażdżki. Byłem chyba na większości stacji i mogłem się poruszać w ciemno. W minioną niedziele było jednak całkiem odwrotnie. Zszedłem w głąb Tsereteli, na peronie stałem chwilę, bo nie byłem pewny, w którą stronę ruszyć – pojechałem w złą. Wróciłem, minąłem Tsereteli, wysiadłem na Vagzlis Moedani, chcąc przejść na linię czerwoną poszedłem oczywiście w drugą stronę do wyjścia. Później zapomniałem wysiąść na Marjanishvili i znowu się wracałem tym razem z Rustaveli. A w metrze spotkałem Irakliego…

Nigdy nie był człowiekiem przeciętnym, zawsze ‘to coś’ wyróżniało go z tłumu. Irakli z łatwością pozyskiwał nowych znajomych, w towarzystwie zawsze błyszczał inteligencją i błyskotliwym sposobem bycia. Urodzony lider – tak o nim mówiono. Zawsze brnął pod prąd, zbaczał z wyznaczonych dróg przy każdej możliwej okazji. To on wytyczał szlak, który szybko się za nim zapełniał. Mimo wyjątkowych zdolności nie zrobił jednak kariery politycznej, czego mu wróżono, ale został nauczycielem, niezwykłym nauczycielem. Nikt, nigdy nie nudził się na jego lekcjach, nikt z nich nie uciekał, każdy uczeń wyglądał wręcz z niecierpliwością kolejnych. Dziś Irakli jest na emeryturze. Nie jest zwykłym dziadkiem…

“Society”… październik 23, 2009

…ten utwór Eddie’go Vedder’a chodzi mi dziś cały dzień po głowie, z nim zasnąłem wczoraj i włączyłem go na rozpoczęcie dzisiejszego dnia. Wszystko za sprawą filmu Into The Wild, który miałem okazję wczoraj oglądać, a do którego Vedder dołożył piękną muzykę. Przeżywałem, wczuty maksymalnie w sytuację głównego bohatera w duszy wołając o pomoc dla niego. Ta jednak nie przyszła, nikt się nie pojawił. Nie miało jej być, podobnie jak różowych, cukierkowych fajerwerków na koniec. Tylko cisza, samotność, odosobnienie, w którym całe piękno… tak? Fotografia, która mówi sama za siebie – czy to prawdziwe szczęście? Film Polecam przez duże Pe!

“I have lived through much, and now I think I have found what is needed for happiness. A quiet secluded life in the country,with the possibility of being useful to people to whom it is easy to do good, and who are not accustomed to have it done to them. And work which one hopes may be of some use. Then rest, nature, books, music,love for one’s neighbor. Such is my idea of happiness. And then, on top of all that, you for a mate, and children perhaps. What more can the heart of a man desire?”  Lew Tołstoj  – “Семейное счастье”

“Society you’re a crazy breed, I hope you’re not lonely without me…”

W sobotę wezmę książkę i aparat, pojadę samochodem przed siebie, lubię te samotne wyprawy…

Spotkałem Króla Złotego październik 18, 2009

Ale to dzisiaj, wczoraj natomiast…

Davit Gareja krótszą drogą z Rustavi? Dlaczego nie, tym bardziej, że to podobno oszczędność aż półtora(ej?) godziny. Ta myśl krążyła mi po głowie odkąd Psilo wraz z Dato ‘Taki Lajfstal’ był tam dwa razy w maju. Na początku lipca się nie udało, błądziłem troszkę po wyjazdach Rustavi, a że czas mnie gonił, to w ostateczności wybrałem znaną drogę przez Sagarejo. Tym razem jednak poprosiłem Kachę, by wytłumaczył mi którędy jechać, na co odpowiedział: “dojedziesz do drogi koło ‘bazaltowego zawoda’ a później prosto cały czas”. ‘Prosto’ to jednak tylko zabrzmiało, myślałem jadąc według tej ‘wskazówki’. Na początku dojechałem do jeziora Tchandari, o którym Kacha przecież by na pewno wspomniał. Następnie drogę skończył zamknięty szlaban na granicy  z Azerbejdżanem i po raz kolejny musiałem skierować się w inną stronę. Zjechałem z asfaltu i podjechałem na wzniesienie gdzie stała strażnica, a stamtąd mniej więcej rozeznałem się w dlaszym kierunku. Później było jakieś opuszczone gospodarstwo, po czym gdzieś w oddali, niespodziewanie (jak później przeczytałem w internecie) pojawił się zespół klasztorów św. Jana Chrzciciela z VI w. Gdy się tam już wspiąłem i zobaczyłem, że mijany przed momentem bus z lokalnymi turystami jedzie założoną przeze mnie wcześniej drogą, wiedziałem, że Davit Gareja jest blisko. Dotarłem do baszty, pod którą kiedyś mieliśmy ’saszlyki na prirodzie’ i… niestety po raz kolejny zza skał wynurzyli się pogranicznicy – o zdjęciach na stronę Azerbejdżanu mogłem zapomnieć. Poza tym ściemniało się już, nie było więc szans na dotarcie na przeciwległą stronę. Eh. Obiektyw na Gruzję. Później jeszcze zjazd z drogi w trawy na kolejne wzniesienie, pomarańczowe niebo przy zachodzie Słońca i ‘nieuniknione spotkanie’. O zmroku decyzja: znane Sagarejo czy instynkt? Przeczyściłem przednie lampy, włączyłem długie i ruszyłem polną drogą (hey przygodo). W ciemnościach minąłem najpierw Władcę Krów, a następnie Władcę Kóz, który mega sprawnie pokierował stadem, usuwając je z drogi. Po jakimś czasie wjechałem na asfalt, a wkrótce w oddali zamigotały światła Rustavi…

Ugol będzie grany czerwiec 3, 2009

Jankes wyleciał w stronę Krzyżakowa, by powrócić w poniedziałek i mnie podmienić, o dzięki heh, mogę jechać do PL. Za nami szkolenie operatorów gruzińskich, które wypadło całkiem pozytywnie. Nie spodziewałem się takiego zaangażowania uczestników, tylu pytań, tak dogłębnych długich dyskusji. Oczywiście zaskoczeni byliśmy niemało –> średnia wyników testu: 76 %. Zobaczymy co im zostanie, jak za dwa miesiące przeprowadzimy ten sam test, ale już w lepszych warunkach – ‘mniejgrupowych’. Poza tym śmieszne dni miałem ostatnio bo w jakiś sposób pokrewnie inżynierska dusza i ciągły zlew min. na drodze i z min Meraba, heh…

W pt Polandia, po raz kolejny w rozjazdach, coś nie mogę wysiedzieć na d#pie podczas tych wizyt. W połowie służbowo Słowacko – Wielko Tatrowo – Grand Hotelowo Prahowo, Tatransko Lomnicovo, heh, bo to niby główny cel przyjazdu, a te dwa weekendy to tak przy okazji. Niestety nie zgrały się te daty, głównie przez Mr D i nie będzie mnie tu w czasie rozruchu instalacji węgla, z czego wcale nie jestem zadowolony, bo przecież to mój piec, moja instalacja, którą czekają takie zmiany, ehhh… Mr W nie za bardzo zadowolony i powiedział, że się obawia, ale ja jestem dobrej myśli. Nikt nie jest niezastąpiony przecież. Obliczyliśmy dzisiaj nowy zestaw surowcowy, przygotowaliśmy schemat dozowania, omówiliśmy najważniejsze punkty, powinno być ok. Jutro jeszcze szybki przegląd Kartuli, żeby w sb ruszyć z nagrzewaniem bez problemu i we wt podać ‘ugol’.

Tymczasem po rozmowach-wykładach w Coffe.ge w Vake. Cenię je bardzo, głównie jako szkołę zarządzania ludźmi, ciekawe podejście i przede wszystkim praktyka na ‘żywym organizmie’. Przyda się…

Może tak by się zacząć pakować po kolejnym odcinku SCh?

Pękła carga na połowie obwodu maj 27, 2009

Nosaj Thing, Flying Lotus, Lulu Rouge, Barbara Morgerstern, Boxcutter – muzyczne propozycje Psilo, które przypadły mi do gustu. Praktycznie one wypełniają dźwiękami Tbiliskie mieszkanie ostatnimi czasy. Do tego Kode9, Benga, Sream, Dj Hatcha, Digital Mystikz… i sąsiedzi wciąż pozostają niewzruszeni, heh.

Tymczasem wspomnienie pewnej książki przypomniało mi o tym, że w lodówce mam puszkę ananasów, a właśnie na coś takiego miałem ochotę, he! Filmu nie widziałem… Poza tym po bólach na łączach ściągnął się wreszcie Zapaśnik, o którym tak głośno było swego czasu, co to Mickey “9 i pół tygodnia” Rourke samego siebie zagrał tylko w przebraniu. Wcisnę go zatem gdzieś w moją kolejkę filmową i może za kilka dni uda się obejrzeć. Po pracy odgrzewam ostatnio SamuraiChamploo, które tak męczyłem na 4tym roku, a może na 5tym? Wszystko za sprawą komiksów, które przyszły z Japan razem z tymi AfroSamurai, jakimś staffem oraz Director;s Cut z muzyką Rza, dubbingiem Samuela L. Jacksona i Lucy Liu. Dobre, a nawet MNIAM!!!

A w pracy czekam na ten ‘ugol’ i w sumie to większość czasu w Rustavi z Erick’iem, choć dziś było Kaspi i to jaka akcja tam zastana: pękła carga na połowie obwodu!!!

nie mam dziś szczęścia do pogody – lubię Lulu Rouge maj 24, 2009

Wyszedłem, by zobaczyć co się dzieje na KusTbie. Słońce mi towarzyszyło… niestety tylko do czasu kiedy tam przybyłem. Zostałem opuszczony po 5ciu minutach, a moimi kompanami stały się deszczowe chmury, które nagle zaczęły nadciągać ze wszystkich stron. Zmienia się KusTba, proces dostosowania do ‘jakiś’ przyzwoitych warunków trwa: w kawiarni, już odgrodzonej, z nowymi stolikami, z kelnerami, wzbogacone menu. Brzydka betonowa elewacja (beton potrafi być piękny, ja to wiem) zaczyna przybierać ciekawej postaci. Jezioro oczyszczono, przybyło miejsc ‘leżakowych’, rowerków wodnych i kajaków. KusTba się zmienia…

Wyszedłem, by w ‘moim’ Populi XXL wydać 32,5 Lari, nie kupując nic, poza cytrynami, cukrem, wodą… No dobra, kupiłem jeszcze trochę ’staffu’, którego miejsce w łazience…

Wyszedłem, by po raz kolejny, a przecież jest tak co dzień, przekonać się o finezji kierowców gruzińskich. Dziwne, że po roku spędzonym w tym kraju, coś jeszcze może mnie zadziwić, a jednak…

Wyszedłem, bo lubię światło dzienne, tak różne od tego, które rozświetla pokój przechodni, w którym spędzam większość czasu gdy jestem w mieszkaniu.

Wyszedłem, by spróbować, jak smakuje Lulu Rouge “Bless You” na świeżym powietrzu, chłodnym, przed deszczowym, tbiliskim…

Wyszedłem, by wrócić, usadowić się w wygodnym fotelu na balkonie, otworzyć tę stronę i coś napisać, by po jednym z akapitów, zauważając krople na monitorze, przesunąć się bardziej w stronę drzwi i tam dokończyć spoglądając na wiosenny deszcz…